Verslag van de Seniorenmiddag op 6 februari jl. in ’t Voorhuys met een diaserie over Urk

Dominee Gugler begint deze middag met een korte overdenking over Psalm 8, waarna we lied 479 zingen. Vervolgens is het woord aan de heer Jaap Bakker die gekleed in het Urker kostuum op boeiende wijze, vaak humoristisch, soms ernstig, de nostalgische sfeer weet op te roepen van de zaterdagmiddag met de geur van getrokken soep, gebakken vis en stoofpeertjes op het petroleumstel, in de Urker kleine huizen, dicht opeen gebouwd aan smalle, schilderachtige steegjes en straten, waarboven op de maandagen, de traditionele wasdag, de was te drogen hing.

Urk, een voormalig eiland in de Zuiderzee, dat grote veranderingen meemaakte toen het omarmd werd door dijken. Sinds 3-10-1939 is Urk geen eiland meer. Urk werd na de drooglegging gepland als een dorp aan dood water dat moest inkrimpen van 5000 naar 3000 inwoners en waarvoor geen toekomst meer was in de visserij. Het werd heel anders dan planologen en sociologen dachten. Urk bleef vissen en koos voor uitbreiding van de Noordzeevisserij. “Het Wonder van Urk” werd de omwenteling van arm eiland naar een welvarend vissersdorp genoemd, met nu 19.500 inwoners, de grootste visafslag van Nederland, een toonaangevende moderne vissersvloot en werkgelegenheid in de visverwerkingsbedrijven. We zien hoe zich de visserij ontwikkelde van botter tot moderne kotter, van armoede naar rijkdom en ook dat de vis duur betaald wordt. We beleven de storm en staan stil bij het vissersmonument en de daarmee verbonden tragiek. De koorzang en de geloofsbeleving van een volk dat met de zee verbonden is.

Het Activiteitenteam voor Senioren van de AK en GK