Tijdens de zangdienst van zondagavond 22/7 las ik onder andere de volgende tekst van Paul Celan:

 

Sommige mensen weten niet

hoe belangrijk het is

dat ze er gewoon zijn.

Sommige mensen weten niet

hoe goed het werkt

om ze gewoon te zien.

Sommige mensen weten niet

hoe geruststellend

hun vriendelijke glimlach werkt.

Sommige mensen weten niet

hoe rustgevend

hun nabijheid is.

Sommige mensen weten niet

dat ze een uitkomst zijn.

 

Ze zouden het weten,

wanneer we het ze zouden vertellen.

 

Ik stelde voor om de komende week tegen minstens één iemand te zeggen hoe belangrijk ze voor ons zijn of hoe geruststellend hun glimlach werkt.