Weet u het nog?

Jaren geleden, wij waren net in Putten komen wonen, had ik het idee om de gemeenteleden van onze kerk op te roepen om samen iets te creëren rondom een thema.

Die eerste expositie kreeg een vervolg, en zo kwam het dat er regelmatig mensen hun werk lieten zien. De ene keer was dat een vluchteling die indringend werk maakte, een andere keer maakte de gemeente iets rondom het thema Pinksteren of simpelweg zwart-wit. Ook hadden we quilts van mevrouw Baljet. Mery Binnerts liet haar poppen zien en….

Na een aantal jaren heb ik de ‘expositie’ overgedragen aan Gerda Klok, die het organiseren ervan nu alweer geruime tijd doet.

Er werd echter gevraagd naar nog eens een opzet zoals in het begin, waarover ik hierboven iets schreef.

Voor de duidelijkheid, mevrouw Klok blijft gewoon aan, en ik doe af en toe weer mee.

De eerste opzet was bedoeld om u uit de verf te laten komen. Velen van u zijn wel een keer ouderling, diaken, vrijwilliger etc. Maar er is meer en andersoortig talent in onze gemeente. Daar hebben we samen mooie voorbeelden van gezien.

U heeft nu jaren rust gehad op dit vlak, en nu vraag ik u om weer eens aan de slag te gaan.

Na de kerstmarkt willen we een expositie inrichten rondom het thema:hoop. En of u nu schildert, tekent, gedichten schrijft, borduurt of anderszins, denkt u eens na of u het leuk vindt om uw gaven met de rest van de gemeente te delen.

 

Heeft u een idee voor een creatie, of nog niet, maar wilt u wel graag meedoen, belt u me dan op: 351905.

Uiteraard gaat het plan alleen door als er voldoende deelnemers zijn.

 

Ik ben reuze benieuwd naar uw reacties.

Ontvang een hartelijke groet,

Femmy Bos


Lea Dasberg droeg het lied op 'aan de nagedachtenis van mijn moeder die haar kinderen ondanks de Holocaust voorleefde hoezeer het leven de moeite waard is.'

 

Het lied van de hoop van Lea Dasberg.

Wat mij het liefste is, zegt God, is de hoop.
Het geloof verbaast me niet,
dat is niet verbazingwekkend.
Ik spreek immers zo duidelijk uit heel mijn schepping,
de zon, de maan, de sterren,
ik spreek zo duidelijk uit de mens, mijn schepsel,
de volken, de mensen, de vorsten en de menigten,
de man en de vrouw, zijn gezellin,
en vooral uit de kinderen, mijn schepselen,
uit de blik en de stem van de kinderen,
want de kinderen zijn nog meer mijn schepsel
dan volwassenen.

De liefde, zegt God, verbaast mij niet,
zij is niet verbazingwekkend.
Die arme schepselen zijn zo ongelukkig dat ze
– tenzij ze een hart van steen zouden hebben –
elkaar wel moeten liefhebben.
Hoe zouden ze hun broeders niet liefhebben?
Hoe zouden ze zich niet het brood uit de mond sparen,
het dagelijks brood,
om het aan ongelukkige kinderen te geven
die langs de deur gaan?
Mijn zoon zelf had ze zo lief.

Maar de hoop, zegt God, die verbaast mij,
die verbaast mij echt,
zij is verbazingwekkend.
Dat die arme kinderen zien wat er allemaal gebeurt
en dan toch geloven dat het morgen beter zal gaan.
Dat is verbazingwekkend
en wel het grootste wonder van mijn genade.
Ik sta er zelf van te kijken.
Mijn genade moet wel ongelofelijke kracht in zich bergen.
Haar bron, haar stroom moet wel onuitputtelijk zijn
sinds zij voor de eerste keer stroomde,
zolang zij al stroomt.
Wat mij verbaast, zegt God, is de hoop,
daar blijf ik bij.
Die hoop, die kleine, nietige hoop,
onsterfelijk is ze.

Want mijn drie deugden, zegt God,
die drie deugden, mijn schepselen,
mijn dochters, mijn kinderen, zij zijn zelf,
-net als mijn andere schepselen-
van het menselijk ras:
Het Geloof is een trouwe echtgenote,
de Liefde is een moeder,
een vurige moeder, hartelijk,
of een oudere zus, die als een moeder is.
De Hoop is een nietig klein meisje van niets,
ter wereld gekomen op kerstmis van het afgelopen jaar…
Toch: dit kleine meisje zal heel de wereld doortrekken,
dit kleine meisje van niets.
Zij alleen zal de andere twee dragen
en de omgewoelde wereld doortrekken.